بررسي مهارتهاي ارتباطي كاركنان و شاغلان بهداشتي درماني

اهداف: مهارت‌هاي ارتباطي يكي از مهارت‌هاي اساسي زندگي اجتماعي انسان‌ها و يكي از دغدغه هاي اصلي و چالش برانگيز در زندگي است كه تأثير عميقي بر موفقيت افراد و سازمان‌ها دارد. اين مطالعه با هدف تعيين وضعيت مهارت‌هاي ارتباطي و عوامل مرتبط با آن در كاركنان و شاغلان بهداشتي‌درماني انجام شده است. مواد و روش ها اين مطالعه توصيفي- ‌تحليلي با حجم نمونه 409 نفر در بيمارستان روان‌پزشكي و سوختگي زارع در سال 1394 انجام شده است. نمونه‌ها به روش سرشماري به مطالعه ورود پيدا كرده‌اند. ابزار اندازه‌گيري پرسش‌نامه اطلاعات جمعيت‌شناختي و پرسش‌نامه مهارت‌هاي ارتباطي شامل مهارت درك پيام، مهارت گوش دادن، بينش به فرايند ارتباط و قاطعيت در ارتباط بوده است .داده‌ها با نرم افزار SPSS18 و با استفاده از آزمون‌هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون، آنوا و تي‌تست تجزيه‌وتحليل شده است. يافته ها ميانگين مهارت‌هاي ارتباطي كاركنان 154 و در سطح مطلوب است. اختلاف معني‌داري بين مهارت‌هاي ارتباطي با متغيرهاي سابقه كار، تحصيلات، محل خدمت، وضعيت استخدامي و سمت نشان داده شده است (0/05 P). بين قاطعيت و مدرك تحصيلي ارتباط معني‌داري نشان داده شده است. نتيجه گيري با توجه به يافته‌هاي مطالعه حاضر توصيه مي‌شود با ايجاد تمهيدات لازم براي افزايش آموزش‌هاي ضمن خدمت كاركنان و شاغلان بهداشتي‌درماني به افزايش مهارت‌هاي ارتباطي آنان كمك شود و در نتيجه رضايتمندي مراجعان و كاركنان افزايش يابد.