بررسي واژگان و ساخت نحوي در اشعار سياوش كسرايي

هدف از اين مقاله، بررسي واژگان و ساخت نحوي در اشعار سياوش كسرايي است. مسلماً نزد هر پژوهشگر ادبي، يكي از مهم‌ترين وجوه تحليل شعر، بررسي توانايي شاعر در بهره‌ گيري از امكانات زباني است و بدون ‌ترديد، يكي از بارزترين ويژگي‌هاي شعر معاصر، جرئت شاعر در به‌كارگيري واژگان جديد و استفاده از ساخت‌هاي نحوي متنوع است. سياوش كسرايي را مي‌توان يكي از پيروان موفق نيما يوشيج دانست؛ كسي كه از غالبِ امكانات زباني بهره گرفته و تنوع واژگان و استفاده از ساخت‌هاي نحوي كهن و جديد، از ويژگي‌هاي زباني شعر اوست. توجه كسرايي به واژگان زبان محاوره، در كنار به‌كارگيري واژگان قديم، باعث نشده است خلاقيت شعري و هنري در اشعار وي رو به افول بگذارد. صرف‌نظر از لغزش‌هاي زباني بسيار اندك، در مجموع، زبان شعر كسرايي، زباني است منسجم و روان كه غالباً رنگ و بوي اجتماعي دارد. در اين پژوهش، با استفاده از روش توصيفي‌ ـ ‌تحليلي، در پي بررسي واژگان و ساخت نحوي در شعر اين شاعر هستيم.