بررسي سه سطحي توسعه در دولت هاي رانتير به مثابه دو ديدگاه در روابط بين الملل

با ظهور مدرنيته و ازدياد تقاضاي جهاني براي مواد اوليه و خام، دولتهاي دارنده منابع عظيم طبيعي، خود را صاحبان قدرت و مكنت و كشورهاي ديگر را وابسته اقتصادي ميپنداشتند. آنها تمام يا بخش بزرگي از درآمد ملي خود را از فروش منابع داخلي خود بدست مي­آوردند. اين امر از سويي منجر به عدم رشد و توسعه صنعتي و دور ماندن از اقتصاد توليد محور آنها گرديد و از جانبي ديگر به استعمار و استثمار اين كشورها توسط كشورهاي قدرتمند انجاميد. اين دولتها در ادبيات سياسي و اقتصادي دولت­هاي رانتير ناميد شدند. گرچه عوايد هنگفت حاصل از فروش منابع و ذخاير طبيعي موجبات رفاه اقتصادي در اين كشورها را فراهم آوردند، ليكن برخي از كشورها نتوانستند با تكيه بر تبادلات با ديگر كشورها به رفاه اقتصادي و توسعه دست يابند و صرفا درآمد حاصل از فروش منابع طبيعي را صرف امور روزمره خود كردند و نتيجتا اين امر موجب عدم توسعه آنها گرديد. اين نوشتار بر آن است تا با كمك آمار و اطلاعات اقتصادي در حوزه توسعه اين دوگانگي را بررسي نموده و تبيين نمايد كه چگونه اقتصاد رانتي در كشورهايي مي­تواند موجب عقب ماندگي و عدم توسعه و در كشوري ديگر به عنوان يك عامل رشد و توسعه عمل نمايد.