تبيين پيوند امنيت انساني و توسعه پايدار

امنيت انساني و توسعه پايدار هر دو در زمره‌ مفاهيم انسان‌گرا و مهم‌ترين وجه مشترك آنها، اين است كه هر دو پارادايم، متضمن ايده‌هايي جهت حمايت از انسان و حقوق وي مي‌باشند و حول موضوع انسان و حمايت از حقوق وي هم‌پوشاني دارند. ضمن توجه به تقدم و تاخر طرح امنيت انساني و توسعه پايدار به لحاظ مباحث نظري و ظهور آن دو در نظام حقوق بين‌الملل، مساله اين است كه چگونه و در چه زمينه‌اي امنيت انساني و توسعه پايدار در نظام حقوق بين‌الملل با يكديگر در تعامل هستند. بررسي چگونگي تعامل توسعه پايدار و امنيت انساني امري است كه مدنظر مي‌باشد و در اين مقاله تلاش مي‌شود تا ارتباط اين دو پارادايم و تاثير و تاثر هر كدام بر يكديگر بررسي شود. شايان ذكر است كه امنيت زيست‌محيطي به عنوان يكي از ابعاد هفت‌گانه امنيت انساني، نقش كليدي در دستيابي به توسعه پايدار ايفا مي‌كند و توسعه پايدار بدون تامين امنيت زيست‌محيطي امري غير‌ممكن است.