بررسي عناصر نشانه شناختي اميدواري در غزليّات حافظ با تكيه بر روانشناسي مثبت‌گرا

هدف پژوهش: شناسايي نشانه‌هاي اميدواري روانشناسي مثبت در ديوان حافظ است. روش پژوهش: روش پژوهش كيفي كتابخانه‌اي و تحليل محتوا است و اطلاعات با روش تحليل توصيفي بررسي شد در اين روش براي توصيف، تفسير و تحليل نماد يا نشانه از نظريه نشانه شناسي چارلز سندرز پيرس استفاده شد. جامعه آماري پژوهش ديوان غزليات حافظ نسخه غني شامل 295 غزل مي­باشد. يافته‌ها: تمام داده‌ها، در جدولي با سه عنصر نشاني شعر، نشانه‌ها (مدلول) و تفسير معنايشان (دال) قرار گرفت. بر اساس ساحت فطري اميدواري به سه‌طبقه اميد به خدا، اميد به زندگي و اميد به آينده گروه‌بندي شد. پس از تحليل نماد، نتيجه نشان داد هر غزل داراي نماد بامعنا و نقش مختلف است. تحليل نشانه شناختي نشان داد فراواني تعداد ابيات در زمينه اميدواري وجود دارد و پيشنهاد گرديد بقيه مؤلفه‌هاي روانشناسي مثبت‌گرا در آثار ادبي بررسي گردد.