بررسي مؤلّفه‌هاي هوش هيجاني و شادي در سروده‌هاي«فرّخي سيستاني» و «منوچهري دامغاني»

شادي از ديد روانشناسي داراي ابعاد عاطفي، شناختي و اجتماعي است كه ايجاد و بروز آن در كنار عوامل برون‌فردي مانند كاميابي‌هاي اجتماعي، درگرو عوامل درون‌فردي ازجمله هوش هيجاني است. با توجّه به ارتباطِ بين شادي و هوش هيجاني، مبني بر اين‌كه شادي عوامل عاطفي، شناختي و اجتماعي را دربرمي‌گيرد و هوش هيجاني شامل خودآگاهي، خود مديريتي، آگاهي اجتماعي و مهارت­ هاي اجتماعي است،اين پژوهش پاسخ­گويي به اين سؤال را مورد بررسي قرار داده است: دليل فرحناكي بيشتر سروده‌هاي فرخي و منوچهري و برتري ايشان از اين ديد بر شاعران ديگر با وجود يكسان‌بودن درون‌مايه و محتواهاي شعري چيست؟ بنابراين با توجّه به پويايي و نشاط بيش‌ازحدّ اشعار فرّخي و منوچهري بر اساس نظريۀ گلمن در زمينۀ هوش هيجاني و نظريۀ آرگايل در حوزۀ شادي مي­توان بيان كرد كه حركت و جنب‌و‌جوش و تحرّك و فرحناكيِ ناشي از هوش هيجاني و شاديِ اين دو شاعر است كه در قالب اشعار به ميزان زيادي به مخاطبان منتقل مي­شود.

this article has no abstract