سير شعر زهد فارسي در ايران از آغاز تا قرن قرن ششم هجري

پيش از رواج افكار عارفانه در نظم و نثر فارسي، انديشه هاي زهدگرايانه و تعاليم زاهد مآبانه؛ بخش گسترده اي از اشعار تعليمي را به خود اختصاص داده است. ظهور سنايي و ناصرخسرو در مكتب شعري خراسان، نقطة اوج بيان افكار زهدگرايانه در شعر فارسي است. مكتب شعري آذربايجان، ديگر بستر مساعد براي گسترش اين قسم از مفاهيم بود كه خاقاني و نظامي، نمايندگان برجستة آن محسوب مي شوند. مكتب شعري اصفهان نيز ديگر مكتب قابل توجّه و تأمّل در زمينة شعر عرفاني قرن ششم هجري است كه هر چند شاعران آن، هم طراز با دو مكتب خراسان و آذربايجان نيستند؛ امّا اشعار بزرگاني چون كمال الدين و جمال الدين اصفهاني نمونه هايي از قدرت بيان شعراي آن مكتب را در معرض توجّه مخاطبان قرار داده است.

this article has no abstract