ساختارشكني و هنجارگريزي تطبيقي نحوي، واژگاني و زماني در شعر پروين اعتصامي

بدون عنوان

زبان يك واقعيت فرهنگي و محصول انديشه انساني است كه با خلاقيت و نوع‌آوري همراه است. خلاقيت و آفرينندگي زبان انسان باعث تركيب اصوات و تركيب معاني در قالب ساخت‌هاي زباني پيچيده در آفرينش‌هاي ادبي مي‌شود و بالفعل شدن آن در فرايند اجتماعي شدن و فرهنگ سازي، خلاقيت ادبي را به همراه خواهد داشت. شاعر با استفاده از ساخت‌هاي زباني، گذشته، حال، آينده را تصور كند و در هر زمان و مكان از واقعيت به سوي خيال حركت نمايد. در پژوهش حاضر به بررسي هنجارگريزي نحوي، واژگاني و زماني در قطعات، مثنويات و منظومات پروين اعتصامي مي‌پردازيم كه شعرش نمادي از سبك عراقي و خراساني مي‌باشد. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه وي از هنجارهاي نحوي زبان متعارف و معيار بسيار دور شده است. ترتيب كلمات، تغييرات گرامري، باهم‌آيي با توجه به اصول و ساختار و سبك زباني مي‌باشد.

بدون چكيده