بررسي تطبيقي بازتاب ميراث ادبي در راحة الصدور و عقد العلي

بدون عنوان

متون تاريخي فارسي در دوره كلاسيك ضمن اينكه به لحاظ محتوا مربوط به تاريخ‌اند، بخشي از ميراث نثر فارسي به شمار مي­آيند. نويسندگان آثار تاريخي هم توجه خاصي به ادبي كردن نثر دارند و مي­كوشند تاريخ را در قالب نثر زيبايي ارائه دهند و بخشي از ميراث ادبي نظير كاربرد شعر فارسي و شعر عربي، امثال و حكم، آيات قرآني و احاديث را در آثار خودشان بازتاب دهند. در اين مقاله، ميراث ادبي در دو متن تاريخي برجسته مربوط به دوره سلجوقي، «راحة الصدور» راوندي و «عقد العلي» افضل­الدين كرماني، و همچنين شيوه­هاي كاربرد هر يك از آن­ها بررسي شده و نتيجه گرفته شده است كه هر دو نويسنده، ميراث ادبي را با مهارت خاصي در آثار خود به كار برده ­اند كه تأثير بسزايي بر ادبيات فارسي آن دوران داشته است. ميزان بازتاب آيات و احاديث در هر دو كتاب تقريباً نزديك به هم است اما شيوه­ هاي كاربرد آن‌ها متفاوت مي­باشد. همچنين اشعار و امثال و حكم بكار رفته در «راحة الصدور» به مراتب بيش‌تر از كتاب «عقد العلي» است. شيوه­ هاي كاركرد اشعار در هر دو اثر شبيه هم است و در حالي كه به نظر مي­رسد كاركرد روايي- تاريخي ارجح باشد، ولي هر دو نويسنده از اين كاركرد كم‌ترين بهره را برده­اند.

بدون چكيده