سجال شعري به سبك تراژدي در شعر يحيي سماوي و محمد مهدي جواهري

بدون عنوان

شكي نيست كه كشور عراق در دوران معاصر تاريخي بر فراز و نشيب داشته است، از سال 2003م كه از سوي آمريكا و هم پيمانانش مورد حمله و اشغال قرار گرفت، حكومت ظالمانه صدام به پايان رسيد، و مردم عراق بعد از سال‌ها تحريم، ستم، و بيچارگي وارو دوراني جديد گشتند كه مظاهرش اشغال استعمارگري جديد آمريكا بود. شعراي عراقي به صداي فرياد و ستمديدگان گوش فرادادند، و واكنش‌هاي مختلفي جهت مقاومت و پايداري ابراز كردند. يحيي سماوي يكي از شعراي عراقي كه توانسته است، و در اشعارش نقش مثبتي در راستاي بيداري مردم و رجال سياست عراق از غفلت و سستي در قبال اشغالگر و چپاول‌هاي آن بازي كند. يحيي سماوي در قصايد مختلف سجال‌ها و چالش‌هاي شعري به وجود آورد، كه طرف اين سجا‌ل‌ها هم آمريكائي‌ها بودند و هم بعضي از سياستمداران خائن و منفعت طلب، شاعر با سبك خاصي توانسته است مصائب و بدبختي‌هاي كشورش را به عنوان تراژدي دردناك ارائه نمايد. اما سجال‌هاي شعري جواهري كه تقريباً نصف قرني از نظر زماني با سماوي سابق‌تر بوده است، كاملاً از لحاظ سبك و شيوه طرح مختلف بوده است، اگرچه در هدف مشترك بوده‌اند. جواهري سجال‌هايش قرن بيستمي است، اما سماوي شعرش منحصر به زمان خويش است.

محمد