بررسي مؤلفه هاي غنايي و كاركرد آن در منظومۀ بانو گشسب نامه

در آثار غنايي با استفاده از من شخصي (بيشتر) و اجتماعي (كمتر)، دغدغه­ هاي دروني­ صاحب اثر يا شخصيت­ هاي مخلوق او روايت مي­ شود. عنصر احساس در اين گونۀ ادبي اهميت ويژه ­اي دارد. بديهي است كه عواطف بشري در قالب يك گونۀ ادبي خاص نمي­گنجد و در همۀ آثار خلق­ شده، كم و بيش نمود دارد. متون حماسي نيز، از اين قاعده مستثني نيستند. در روايت­ هاي حماسي، شاهد پيوند مسائل دروني شخصيت­ ها با دغدغه ­هاي بيروني آنها هستيم. هر كدام از پهلوانان از ويژگي ­هاي انساني برخوردارند و عاطفه و احساس در تار و پور كردار، انديشه و گفتار آنها جاي گرفته است. به اين اعتبار، در مقالۀ حاضر، مؤلفه ­هاي غنايي پرتكرار در سرودۀ حماسي بانو گشسب ­نامه بررسي شده است. به نظر مي ­رسد شاعر با ذكر ماجراهاي عاشقانه، توصيف، هجو و نكوهش، نيايش و مناجات، تقاضا، خمريه­ سرايي، مفاخره و رجزخواني، و طنز، ضمن كاستن از خشونت ماهوي داستان­ هاي حماسي، با استفاده از عنصر عاطفه، باعث باورپذيري بيشتر شخصيت­ ها شده و به دغدغه ­هاي انتزاعي و ذهني پهلوانان، عينيت بخشيده و مخاطبان را در جريان آن قرار داده است. همچنين، بخشي از آيين­ هاي پهلواني و رسوم ايرانيان باستان با طرح موضوعات غنايي نشان داده شده است.