بررسي نقش ميانجي عزتنفس و خودكارآمدي در تحليل عوامل اجتماعي فرهنگي مؤثر بر توانمندي زنان روستايي

امروزه توانمندي زنان يكي از مهمترين چالش‌هاي توسعه پايدار در قرن 21 به شمار مي‌رود، زيرا توانمندي يك مسأله ضروري در روند تعالي موقعيت اقتصادي، اجتماعي و سياسي زنان به ويژه زناني كه در جامعه محروم هستند به شمار مي-رود. جامعه آماري پژوهش زنان روستايي استان چهارمحال و بختياري مي‌باشد كه با استفاده از جدول كرجيسي و مورگان تعداد 384 نفر از آنها از طريق نمونه‌گيري طبقه‌بندي انتخاب شد. براي گردآوري داده‌ها از ابزار پرسشنامه استفاده گرديد. روايي ظاهري و محتوايي پرسشنامه با نظر پانلي از متخصصان و كارشناسان قبل از پيش آزمون مورد تاييد قرار گرفت. پايايي ابزار تحقيق نيز از طريق انجام پيش‌آزمون بين 30 نفر خارج از نمونه آماري و محاسبه آلفاي كرونباخ براي مقياس-هاي اصلي پرسشنامه (در دامنه بين 72/0 تا 94/0) ارزيابي و تصحيح گرديد. ابزار گردآوري داده‌ها در اين پژوهش پرسشنامه بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS24 و AMOS22 انجام گرفت. داده‌هاي گردآوري شده با استفاده از تكنيك مدل‌سازي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل گرديد. نتايج مدلسازي معادلات ساختاري نشان داد بين متغيرهاي موقعيت در خانواده، حمايت اجتماعي، مشاركت اجتماعي رابطه مثبت و معني‌داري با توانمندي زنان روستايي و بين موانع فرهنگي با توانمندي زنان روستايي رابطه منفي و معناداري وجود دارد؛ همچنين، براساس نتايج مدل ساختاري ميانجي مشخص شد كه متغيرهاي عزت نفس و خودكارآمدي در رابطه بين متغيرهاي فرهنگي و اجتماعي با توانمندي زنان روستايي داراي نقش ميانجي مي‌باشند.