عناصر بومي داستان ‌نويسي مكتب اصفهان در آثار بهرام صادقي و هوشنگ گلشيري

داستان ‌نويساني كه از شهر اصفهان برخاسته‌اند، ويژگي‌هاي مشتركي در آثار خود بر جا گذاشته‌اند. اين ويژگي‌هاي مشترك فقط در حيطۀ اقليم خلاصه نمي‌شود؛‌ بلكه مجموعه‌اي از عناصر هويت‌بخش را در بر مي‌گيرد و ساحت‌هاي هم‌سويي را در حوزۀ زبان، انديشه، جغرافيا، اقتصاد،‌ اخلاق، آداب و رسوم و باورها نمايان مي‌سازد. اين مقاله در ساختار آثار داستاني دو تن از نمايندگان شاخص مكتب اصفهان يعني بهرام صادقي و هوشنگ گلشيري واكاوي كرده و خصوصيات مشتركِ وحدت‌بخش و سبك‌آفرين آن‌ها را استخراج نموده است. نتيجه اينكه اين ساختارها در مواردي همچون تصويرآفريني‌هاي طنزآميز و هجوآميز، تكنيك و فرم متفاوت در كلام، شخصيت‌پردازي‌هاي خاص، فضاسازي‌هاي گوتيك و نامشخص، آغازها و انجام‌هاي ناگهاني، چرخش در زاويه‌ديد و خلاف‌آمد در روايت، گفت‌وگوهاي زياد و توصيفات كم، توجه به اساطير و تاريخ و متون كهن، سوژه‌گزيني‌هاي نادر و نام‌گزيني‌هاي مدرن و نثر صيقل‌خورده و شعرگونه، تحليل و تشريح مي‌شود.