طيف الگوي روابط خودي تاثيرگذار در قضاوت اخلاقي براساس جنسيت: يك مطالعه كيفي

هدف اين پژوهش تبيين الگوي روابط خودي تاثيرگذار در قضاوت‌هاي اخلاقي و شناسايي مولفه‌هاي متاثر از جنسيت است. اين مطالعه با استفاده از رويكرد كيفي بر پايه مدل نظريه زمينه‌اي ساخت‌گرايي به بررسي قضاوت‌هاي مبتني بر روابط پرداخته است. جامعه آماري اين پژوهش زنان و مردان جوان و ميانسال ساكن شهر تهران بودند و نمونه‌گيري به صورت هدفمند انجام گرفت. با استفاده از مصاحبه نيمه‌ساختاريافته افراد در دوراهي‌هاي اخلاقي مبتني بر روابط قرار داده‌شدند و اطلاعات گردآوري شد. نتايج پژوهش نشان داد افراد حاضر هستند به ترتيب براي خويشاوند، خود، دوست/همكار، هموطن، هم‌مذهب و هم‌قوميت خود اصل برابري را زيرپابگذارد، كه اين روابط خودي موثر بر قضاوت‌هاي اخلاقي در هر دو جنسيت به لحاظ گستردگي و ترتيب مشابه مشاهده شد. به طور كلي تاثير روابط شخصي (خويشاوند، خود، دوست و همكار) با ويژگي‌هاي تكاملي انسان ارتباط دارد و تاثير روابط اجتماعي (هموطن، هم‌مذهب و هم‌قوميت) به اهداف مشترك دورن‌گروهي و وفاداري به گروه مرتبط است. زنان و مردان نيز به طور كلي در موقعيت‌هاي مختلف به يك اندازه روابط را در تصميمات خود لحاظ مي‌كنند، هرچند ممكن است با توجه به ميزان خشونت‌آميز بودن موقعيت ميزان مداخله آنها متفاوت باشد، كه اين تفاوت مرتبط به ويژگي‌هاي تكاملي است، نه توانايي آنها در درك و رعايت برابري.