بررسي تطبيقي - موضوعي ساختار واژگان در گويش يزدي

زبان يزدي يكي از شاخص‌ترين گويش‌هاي مركزي ايران به‌شمار مي‌رود كه به‌‌دليل شرايط اقليمي و فرهنگي ويژه اش كمتر دچار دگرگوني شده است و هنوز نشانه‌‌هاي كهنگي و ديرينگي زباني در آن وجود دارد. در اين پژوهش به شيوه‌ي توصيفي، تحليلي و اسنادي و تعليلي بر مبناي تطبيقي- موضوعي استفاده شده است. بنابراين ابتدا به موقعيت مكاني و شرايط اقليمي، جايگاه و اصلي‌ترين ويژگي‌هاي ساختار آوايي و دستوري زبان يزدي توجه شده است. بعد از اين به مهم‌ترين واژگان زبان يادشده در موضوعات مختلفي همچون: اصطلاحات رايج، ابزارها، اسامي گياهان و جانوران و غيره طبقه‌بندي و سپس دگرگوني‌هاي آوايي و معنايي و ريشه‌شناسي آن‌ها در مقايسه با زبان‌هاي ايران باستان و فارسي ميانه بررسي شده است. پيشينه‌ي بسياري از واژگان يزدي، مانند: آسّر (ssarā):آستر، اسّخ (issax):اِستخر، اُسّا(ossa):استاد، اَياره(ayāræ) آكله(kelæā): جذام، اِسبُل(esbol): طحال و غيره را مي‌توان تا دوران هند و ايراني و حتي دوران هند و اروپايي پي‌گيري كرد.