تحليل شاخص‌هاي پايداري سكونتي در بافت‌هاي فرسوده شهري، مطالعه موردي: ناحيه 1، منطقه 9 تهران

Analysis of Residential Sustainability Indicators in Urban Worn out Textures, Case Study: Area 1 of district 9 in Theran

پژوهش حاضر با هدف تحليل شاخص هاي پايداري سكونتي در ناحيه 1 منطقه 9 تهران كه بخشي از بافت فرسوده شهري را شامل مي شود، صورت گرفته شده است. روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي تحليلي و از نظر هدف نيز - كاربردي مي باشد. براساس حجم نمونه از ميان ساكنان بلوك هاي مسكوني ناحيه 1 ، 325 خانوار انتخاب شدند. براي اين منظور و انجام آزمون شاخص ها از روش تحليل عاملي استفاده گرديد. در طي فرآيند آزمون 48 شاخص مورد مطالعه به 32 شاخص كاهش يافته است و به 6 عامل اصلي رتبه بندي شدند. نتايج تحليل عاملي نشان مي دهد كه مهم ترين عوامل تأثيرگذار در پايداري مسكن شهري به ترتيب عامل كالبدي و طراحي با وزن 0/705، عامل سرمايه اجتماعي با وزن 0/694، عامل امنيت با وزن 0/673 ، عامل محيطي با وزن 0/711، عامل دسترسي با وزن0/697 و عامل زيربنايي با وزن 0/731 هستند. نظارت بر ساخت وسازها و توجه به ابعاد كالبدي، ارتقاي آگاهي و آموزش ساكنان براي مشاركت بيش تر، ايجاد مشوق هاي مالي و در نظر گرفتن فضاها و معابر عمومي بيش تر از مهم ترين پيشنهادهاي ارائه شده مي باشد.