متناقض نماي عشق و عقل در اشعار عرفاني

ماهيّت عرفان، پذيراي جمع اضداد و قرارگرفتن آن ها در كنار هم مي باشد. تأمّل در دنياي عرفان ، متناقض نماها و تقابل هاي بسياري را مقابل خواننده قرار مي دهد. مبحث عقل و عشق به‌عنوان دو ابزار متفاوت در عرفان ، همواره از مباحث ديرينه‌ عرفا و فلاسفه بوده است. ﻋﻘﻞ و ﻋﺸﻖ از ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺗﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮي اﺳﺖ كه راﺑﻄﻪ ﻣﯿﺎن آن دو ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻠﺢ آﻣﯿﺰ ﻧﺒﻮده، ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻮاره و در ﻃﻮل ﺗﺎرﯾﺦ، ﭘﺮ ﺗﻌﺎرض و ﺟﺪال آﻣﯿـﺰ ﺑـﻮده اﺳـﺖ. عشق گرچه در ذهن ما و تاريخ ادبي ما متناقض با عقل و در جنگ و گريز با آن است، اما در واقع در آن سريان دارد وعقل نيز همانند ساير موجودات از عشق برخوردار است و كامل ترين عشق را نيز به خود اختصاص داده است.اين مقاله بر آن است تا ضمن بررسي ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻋﻘﻞ و ﻋﺸـﻖ از دﯾـﺪ عارفان شاعرمطرح قرن پنجم تا نهم وتحليل نقش عرفاني اين دو مقوله در دو بعُد منفي و مثبت ، به بررسي متناقض نماهاي موجود در آثار عرفاني پرداخته و علل كاربرد اين صنعت را بسط و تشريح نمايد.

this article has no abstract