بررسي ادبيات شكوائيه عرفاني ايراني در دوران صفويه

A Study of Intrinsic and Extrinsic Motivation Iranian mysticism gravamen

ادبيات غنايي گسترده ‌ترين بخش آثار ادبي را در بر مي‌گيرد و گونه‌هاي متعددي را در خود جاي داده است يكي از اين ‌گونه‌ها (شكواييه) است تمايل به شكواييه در هر انساني به صورت غريزي وجود دارد و از نظر عرفا چون باارزش‌ترين علم عرفان است معلوم عرفان كاملترين وجود يعني ذات مقدس احديت است كه منبع همه هستي‌ها و سرچشمه تمام كمالات و اصل و اساس همه جمال‌ها و جلال‌ها و عظمت‌هاست. از آنجا كه وصول به اين معلوم را تنها با استدلال ممكن نمي‌دانند دل را يگانه رهنورد باديه و تنها سلوك اطمينان‌بخش مي‌دانند. لذا موانع در اين سلوك را با زباني عرفاني لب به شكايت مي‌گشايند. اين مقاله كوششي است به روش توصيفي در بيان علل شكواييه‌هاي عرفاي ايراني در عصر صفويه. همچنين تحليل‌هاي به دست آمده از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه عملكرد و برخورد عرفاي اين دوران نسبت به حوادث و رويدادهاي اجتماع و تبيين عرفان واقعي براي مردم تا چه ميزان بوده است.

Gravamen is a kind of lyrical literature in which human tries own suffering and distress to reveal the audience. There are several types of gravamen. One of them is the mystical breakthrough that comes from the intrinsic and extrinsic motivation. Including Intrinsic motivations can be mentioned the sadness of separation from partner, the sadness of separation from partner, sensual temptations, advocacy of justice and fight against oppression. Including Extrinsic factors can be mentioned the oppression of Oppressors, The hypocrisy of the rulers, Mercenaries law-breaking, Abuse of mercenaries from power.