بررسي فرصت ها و چالش هاي ديپلماسي فرهنگي جمهوري اسلامي ايران در قبال جمهوري تاجيكستان طي سالهاي (1397-1377)

ديپلماسي فرهنگي كه توسط دولت ها هدايت مي شود، با استفاده از ابزار و ظرفيت هاي فرهنگي به عنوان پشتيبان اهداف سياست خارجي و اهداف ديپلماسي محسوب شده و در واقع استفاده از فرهنگ و به خدمت گرفتن ابزارهاي فرهنگي در روابط خارجي جهت تامين منافع ملي مي باشد. مقاله حاضر در پي پاسخ به اين سوال است كه به چه دلايلي علي رقم اشتراكات فرهنگي و تمدني بين جمهوري اسلامي ايران و جمهوري تاجيكستان، دو كشور نتوانستند از اين اشتراكات جهت توسعه روابط دو جانبه خود بهره مند شوند؟ در پاسخ اين فرضيه مطرح مي گردد كه علي رقم اشتراكات فرهنگي و تمدني بين دو كشور به دليل رويكرد متفاوت به عنصر سياست و نحوه حكومت داري در عرصه سياسي و اجتماعي، در نتيجه اشتراكات فرهنگي و تمدني بين دو كشور كمكي به افزايش روابط آن ها نكرده است . در اين تحقيق با امعان نظر به مشتركات فرهنگي و تمدني دو كشور به دنبال شناسايي موانع توسعه روابط خارجي آنها از منظر ديپلماسي فرهنگي مي باشيم .