نگاهي به ابعاد و كاركردهاي تربيتي هنر

رابطه هنر و تربيت، رابطه اي ديرين است. امروزه نيز هنر در ابعاد مختلف زندگي فردي و اجتماعي بخصوص در حوزه تعليم و تربيت داراي جايگاهي بي بديل است و چنان چه پيام هاي آموزشي و تربيتي با جاذبه هاي هنري همراه شود موفقيت و اثربخشي مضاعفي پيدا مي كنند. بنابراين بايد اين واسطه ارزشمند را به خوبي شناخت و آن را در نظام آموزش رسمي و غيررسمي به خدمت گرفت. تحقيق حاضر از نوع توصيفي و تحليلي بوده و هدف آن بررسي نقش و پيامدهاي تربيتي هنر در عموم بخصوص كودكان و نوجوانان است. فرض اصلي مقاله حاضر اين است كه هنر نقشي ماندگار در پرورش ابعاد مختلف شخصيت انسان و رشد ويژگي ها و قابليت هاي مختلف او دارد. لذا هنر با همه گستردگي و در تمامي جلوه هايش، بيانگر وجود قابليت و زمينه اي در آدمي است كه رشد و بروز آن مستلزم فعاليتي منظم و هدفمند، بنام تربيت هنري است. براي بررسي اين فرضيه، پيامدهاي تربيتي و روانشناختي آموزش از طريق هنر به استناد مجموعه اي از مستندات پژوهشي و جستجوي هدفمند در منابع علمي شناسايي و بطور نظام دار تحليل و تبيين شده است. نتايج بيانگر آن است كه كاركرد اساسي هنر، تأثيرگذاري بر حوزه هاي مختلف شناختي، تربيت معنوي و رشد فضائل اخلاقي، رشد احساسات و عواطف، پرورش خلاقيت و آفرينشگري، توسعه ارتباطات اجتماعي و شكل دهي به هويت فرهنگي در مخاطبان است.