كاربست ديپلماسي علمي آمريكا در همكنشي با ايران، پس از انقلاب اسلامي

The Usage US Scientific Diplomacy in Cooperation with Iran after the Islamic Revolution

پس از انقلاب اسلامي ايران در سال 1357 و تيرگي در روابط ايران و آمريكا، علي‌رغم همكاري‌هاي محدود مانند كمك سپاه در حمله نظامي آمريكا به مواضع طالبان، روابط دو كشور در «وضعيت تنش» قرار داشته است. با تحول در نظام بين‌الملل، محيط كنش و كنشگران در دوران پساجنگ سرد، آمريكا با رهبري در حوزه علمي تلاش نمود با بهره‌مندي از ديپلماسي علمي، به ‌دليل ظرفيت تعامل‌سازي جهاني علم، قدرت نرم خود را، به‌ويژه در تعامل با ايران، افزايش دهد. اين پژوهش درصدد بررسي اين سؤال است كه كاربست ديپلماسي علمي آمريكا در همكنشي با ايران، در قالب چه مؤلفه‌هايي تبيين مي‌شود. با بهره‌مندي از روش كيفي و جمع‌آوري داده‌ها از منابع اينترنتي و كتابخانه‌اي، اين فرض آزمون مي‌گردد كه، كاربست ديپلماسي علمي آمريكا در هم كنشي با ايران، در جهت افزايش قدرت نرم را مي‌توان در قالب مؤلفه‌هاي ايجاد تعامل هدفمند، اعتمادسازي و همگون‌سازي تبيين نمود.

After the Islamic Revolution of Iran in 1978 and the turmoil in Iran-US relations, despite limited cooperation such as the IRGCchr('39')s assistance in the US military attack on Taliban positions, relations between the two countries have been in a state of tension. With the transformation of the international system, the environment, and the actors in the post-cold war era, the United States, with its leadership in the field of science, sought to increase its soft power, especially in its engagement with Iran, by taking advantage of scientific diplomacy. This study seeks to investigate the question of what components explain the use of US scientific diplomacy in cooperation with Iran. Using a qualitative method and collecting data from internet and library sources, the hypothesis is tested that the application of US scientific diplomacy in cooperation with Iran to increase soft power can be explained based on the components of purposeful interaction, confidence building and homogenization.