بررسي نقش ارضاء نيازهاي بنيادين روانشناختي و خودشفقت ورزي در پيش بيني قلدري دانش آموزان دبيرستاني

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش ارضاء نيازهاي بنيادين روان‌شناختي و خود شفقت ورزي در پيش‌بيني قلدري دانش آموزان دبيرستاني بود. روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان پسر و دختر دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصيلي 981397 به تعداد 224400 نفر بودند. حجم نمونه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان، 380 نفر برآورد شد و به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. جهت گرداوري اطلاعات از پرسشنامه‌ي قلدري (پاچين و هيندوجا، 2011)، مقياس ارضاي نيازهاي رواني بنيادي (لاگارديا و همكاران، 2000) و مقياس خود شفقت ورزي (نف، 2003) استفاده شد. نتايج با استفاده از روش ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه به روش همزمان تجزيه ‌و تحليل شد. يافته‌ها نشان داد كه خود شفقت ورزي با قلدري رابطه منفي و معناداري داشت. از بين نيازهاي بنيادين روان‌شناختي، ارتباط با ديگران و خودمختاري با قلدري رابطه منفي و معناداري داشت. درحالي كه بين شايستگي و قلدري رابطه معناداري مشاهده نشد. خود شفقت ورزي، ارتباط با ديگران و خودمختاري به‌طور معناداري قلدري را در دانش آموزان پيش‌بيني نمودند. با توجه به نتايج پژوهش حاضر پيشنهاد مي شود كه مداخلات روان شناختي و آموزشي مبتني بر ارتقاء خود شفقت ورزي و ارضاء نيازهاي بنيادين روان‌شناختي به‌منظور كاهش قلدري دانش آموزان برگزار شود