ظرفيت نظام آموزشي اماميه در پيشرفت فرهنگ و تمدن اسلامي (با تأكيد بر پنج قرن نخست هجري)

فاقد عنوان لاتين

در ميان جنبه ­هاي گوناگون فعاليت ­هاي فرهنگي و تمدني، آموزش علم و ادب به­ عنوان مؤلفه ­اي مهم، همواره مورد توجه بوده و امروزه نيز معرف هويت و معيار توسعه يافتگي جوامع به ­شمار مي­رود. بسيار واضح است كه نظام آموزشي به­ عنوان بخشي از ساختار تمدن اسلامي، موتور محرك و ظرفيت­ ساز شكل ­گيري و تعالي فرهنگ و تمدن اسلامي را برعهده دارد؛ اما باتوجه به انتقاداتي كه نسبت به غيرفعال بودن نظام آموزشي اماميه و دست­آورده ي آن در پنج قرن نخست هجري وجود دارد، ضمن دفاع از وجود آن بايد به نقش آن در ظرفيت ­سازي فرهنگ و تمدن اسلامي بپردازد. لذا اين مسأله پژوهش حاضر را برآن داشته تا به اين سؤال اصلي پاسخ دهد كه ظرفيت نظام آموزشي اماميه در تعالي فرهنگ و تمدن اسلامي با تكيه بر پنج قرن نخست، چيست و چگونه تحقق يافته است؟ باتوجه به هدف كشف چگونگي نقش نظام آموزشي اماميه در تعالي فرهنگ و تمدن اسلامي، نتيجه آن گرديد كه نظام آموزشي اماميه به ­دليل برخوداري از مؤلفه­ ها، عناصر و ويژگي­هاي ظرفيت ­ساز نقش به­ سزايي تعالي خود و شكل­ گيري و تعالي فرهنگ و تمدن اسلامي داشته است. شيعيان باتكيه بر نظام امامت­ الهي، مباني، منابع توليد علم و اصول آموزشي در فعاليت­ هاي علمي و آموزشي حضور فعالي داشته و توانسته ­اند، با بهره­ گيري از ويژگي­هاي ظرفيت ­ساز آن ضمن عرضه توانمندي، حيات و هويت فرهنگي و تمدني خود را تضمين كنند.

فاقد چكيده لاتين