ناگفته هاي قصه گويي شهرزاد از منظر روان ‌شناسي ژاك لاكان

نياز اساسي نقد ادبي توجه به مفهوم زنانگي در روايت و بازنمايي آن به عنوان يك قابليت ادبي مي‌باشد و هزار و يك شب از متون ادبي چند مليتي است ،زن در آن حضور فعال دارد. قهرمان قصه‌ زني با تدبير و درايت است كه با نقل قصه‌هاي هوشمندانه پادشاهي خودكامه را به پايگاه خودآگاهي مي‌رساند. در اين پژوهش كاركرد بازي در رمان هزار و يك شب با استفاده از خوانش روان‌كاوانه پسا ساختارگرا با نگاه به نظريه فاز آينه و زنانگي لاكان و نظريه‌هاي تقليد، تفاوت و شكوفايي شهرزاد مورد بررسي قرار گرفته است. شهرزاد شخصيت محوري رمان دربازي آگاهانه و ناخودآگاه خود به روندي جامه عمل مي‌پوشاند كه از ديدگاه لاكان يگانه را مبارزه با قدرت گفتمان نرينه محور است. شهرزاد در كوششي بي‌پايان براي شناخت خود و پرورش شاه ايران، درگيري بازي‌هايي مي‌شود كه گاه موفقيت آميز بوده و گاه ناموفق و گاه با تقليد آينه وار، ساختار فكري جامعه را مشروعيت مي‌بخشد و زماني با تقليد خراب‌كارانه آن را به چالش مي‌كشد، در اين روند قصه‌گويي، به تدريج راهي براي بروز هويت زنانه بعنوان سوژه انساني (نه شي وكالا) باز مي‌شود.