رابطه بين رهبري اخلاقي و رفتارهاي انحرافي كاركنان با نقش واسطه‌اي عزت نفس

زمينه: رفتارهاي كاركنان در سازمان بر روي ذينفعان سازمان تأثير مي‌گذارد و يكي از اين رفتارها، رفتار انحرافي كاركنان است كه در زمرۀ رفتارهاي منفي فرانقش تعريف مي‌شود؛ و تمامي سازمان‌ها تلاش مي‌نمايند سطح آن را به حداقل ممكن برسانند. لذا پژوهش حاضر به بررسي رابطۀ بين رهبري اخلاقي و رفتارهاي انحرافي كاركنان با نقش واسطه‌اي عزت نفس مي‌پردازد. روش: اين تحقيق به لحاظ روش، توصيفي همبستگي است؛ و جامعۀ آماري آن شامل كاركنان 5 شعبه اداره تأمين اجتماعي شهر شيراز به تعداد 380 نفر بوده كه 212 نفر از آنان به‌عنوان نمونۀ تحقيق و به روش احتمالي تصادفي خوشه‌اي انتخاب گرديدند. ابزار گردآوري داده‌هاي تحقيق حاضر، پرسشنامه استاندارد بوده كه از نظر روايي و پايايي مورد تأييد مي‌باشد. در پايان، از روش مدلسازي معادلات ساختاري و نرم افزار spss20 و lisrel8.54 براي تحليل داده‌ها استفاده گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان مي‌دهد كه رهبري اخلاقي، به‌طور مستقيم و يا از طريق عزت نفس با رفتارهاي انحرافي كاركنان رابطه دارند. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌ها، مي‌توان گفت افزايش سطح مولفه‌هاي رهبري اخلاقي در تأمين اجتماعي، منجر به كاهش رفتارهاي انحرافي كاركنان، و افزايش عزت نفس آنان خواهد شد. همچنين افزايش عزت نفس كاركنان ، باعث كاهش رفتارهاي انحرافي كاركنان مي‌شود.