الگوي تحقق‌پذيري شاخص‌هاي بومي شهر بيوفيليك مطالعه موردي: مناطق 9 و 10 كلان‌شهر تهران

امروزه در شهرها افزايش بي‌رويه جمعيت، توسعه بي‌ضابطه ساختمان‌ها و صنعتي شدن شهرها و به‌تبع گسيختگي ميان فضاهاي شهري و طبيعي بدون توجه به آسايش و سلامت افراد و وجود مشكلات زيست‌محيطي ناشي از آن، بحران‌هاي جدي را براي جوامع شهري به وجود آورده است. وجود اين مسائل و تشخيص نياز فطري انسان‌ها براي برقراري ارتباط با طبيعت، رويكرد نوين بيوفيليك را در پي داشته است. پژوهش حاضر باهدف تحليل رتبه‌بندي و تحقق‌پذيري شاخص‌هاي رويكرد بيوفيليك در مناطق 9 و 10 شهر تهران به بررسي اين موضوع پرداخته است. روش پژوهش توصيفي – تحليلي و از نوع كاربردي مي‌باشد. جامعه آماري پژوهش گروه خبرگان و متخصصين رشته‌هاي برنامه‌ريزي و طراحي شهري و محيط‌زيست مي‌باشند كه از ميان آن‌ها 30 نفر به‌عنوان نمونه آماري به روش در دسترس انتخاب شدند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌هاي پژوهش از روش SWARA و WASPAS بهره گرفته‌شده است. نتايج آزمون سوارا نشان مي‌دهد كه بر اساس نظر خبرگان شاخص نهادها و سازمان‌ها با وزن نهايي 2.3705، زيرساخت‌هاي بيوفيليكي با وزن 1.65769، نگرش‌ها و آگاهي‌هاي بيوفيليكي با وزن نهايي 1.20999 و درنهايت فعاليت‌هاي بيوفيليك با وزن 0.99994 به ترتيب بااهميت‌ترين شاخص‌ها شناسايي‌شده‌اند. همچنين بر اساس نتايج آزمون واسپاس، منطقه 9 با مقدار Qi برابر با 0.081207 ازنظر ميزان تحقق‌پذيري شاخص‌هاي بيوفيليك در وضعيت مناسب‌تري نسبت به منطقه 10 قرار دارد.