بررسي توزيع فراواني همراهي سندرم تونل راديال با آرنج تنيس بازان

مقدمه: بيماري اپي‌كنديليت ‏جانبي بيماري شايعي است كه در بعضي از موارد، با وجود درمان‌هاي مختلف، پاسخي به درمان نمي‌دهد. درمان بيماران مبتلا به اپي‌كنديليت‏ جانبي، در درجه‌ي اول، به صورت Conservative از تزريق كورتون در موضع مي‌باشد، ولي در صورت همراهي اين بيماري با سندرم تونل راديال، درمان مذكور به تنهايي مؤثر واقع نخواهد شد و از درمان جراحي و دكامپرس كردن عصب راديال استفاده مي‌شود. مطالعه‌ي حاضر، با هدف تعيين توزيع فراواني همراهي سندرم تونل راديال با آرنج تنيس بازان به انجام رسيد. روش‌ها: طي يك مطالعه‌ي مقطعي، بيماران مبتلا به اپي‌كنديليت جانبي كه در سال 93-1392 به درمانگاه ارتوپدي بيمارستان آيت‌اله كاشاني اصفهان مراجعه كردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. ابتلاي اين افراد به اپي‌كنديليت جانبي و سندرم تونل راديال از طريق معاينه‌ي فيزيكي و مصاحبه تعيين و همراهي دو بيماري مذكور، با استفاده از EMG (Electromyogram) و NCV (Nerve conduction velocity) در بيماران تأييد شد. يافته‌ها: در 24 نفر (46/2 درصد) در معاينه‌ي باليني، اپي‌كنديليت جانبي با سندرم تونل راديال همراهي داشت. همچنين، بر اساس يافته‌هاي EMG و NCV در 19 مورد (36/5 درصد)، اپي‌كنديليت جانبي با سندرم تونل راديال همراهي داشت. بر حسب نتايج EMG و NCV در 4 مورد (7/7 درصد)، بين اپي‌كنديليت جانبي با سندرم تونل كارپ همراهي وجود داشت و در 7 مورد (13/5 درصد)، اپي‌كنديليت جانبي با اسكلروز كنديل لترال آرنج همراهي داشت. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به دست آمده، همراهي دو بيماري سندرم تونل راديال و اپي‌كنديليت جانبي عارضه‌ شايعي است و بايستي بيماران مبتلا به هر يك از اين دو عارضه، به ويژه موارد مقاوم به درمان كه با وجود درمان‌هاي Conservative بهبودي قابل توجهي پيدا نمي‌كنند، مورد بررسي‌هاي دقيق كلينيكي و پاراكلينيكي به منظور بررسي همراهي اين بيماري با سندرم تونل راديال قرار بگيرند.