تكفير؛ از پيشگيري رشدمدار تا توجيه فلسفيِ جرم‌انگاري

تكفير در اصطلاح يعني كافر شمردن. اين مفهوم در معناي افراطيِ آن با مهدورالدم بودنِ تكفيرشده ملازم است. تلازمي كه درعمل به معضل جهاني تروريسم ايدئولوژيك مبدل شده و معادلات جرم‌شناسانه و پيشگيرانۀ ملي و بين‌المللي در مبارزه با اين پديده را به‌هم زده است. در اين وضعيت با توجه به شكست سياست‌هاي كيفري توان‌گير و سزاگرايانه در مبارزه با تروريسم ايدئولوژيك، ضروري است توجه سياست‌گذاران كيفري را به مقابله با علت به‌وجود آمدنِ تروريسم (يعني همان افراطي‌گري در قالبِ تكفير) معطوف كرد. در اين راستا، آن دسته از افراطيونِ مستعدّ تكفير را مي‌توان با شيوه‌هاي غيركيفري مهار نمود و دستة ديگر را كه دست به تكفير زده و در آستانة بزهكاري قرار گرفته‌اند از طريق كيفرگذاري و تهديد به مجازات كنترل كرد. بنابراين، لازم است اين پديده را از سنجه‌هاي مباني فلسفيِ جرم‌انگاري عبور داده تا از اين راه بتوان قانون‌گذار را در ممنوعيتِ قانونيِ تكفير به‌عنوان محرك اصلي تروريسم معاصر قانع كرد. لذا مقالۀ حاضر در ابتدا متعرِض پيشگيري كنشي رشدمدار براي جلوگيري از تكفير است و سپس به توجيه تجريمِ تكفير بر اساس مباني فلسفيِ جرم‌انگاري براي پيشگيري از تبديل نيروهاي فعال تكفيري به عوامل تروريستي خواهد پرداخت.

this article has no abstract