روند ميزان ابتلا به سپسيس و مننژيت در نوزادان بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ (NICU) طي يك دوره‌ي 4 ساله

مقدمه: سپسيس و مننژيت نوزادي، به دليل تظاهرات باليني غير اختصاصي، مشكلات تشخيصي و عوارض و مرگ و مير زياد از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. هدف اصلي اين طرح، بررسي روند تغييرات ابتلا به سپسيس و مننژيت در نوزادان بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه (NICU يا Neonatal intensive care unit) بود. روش‌ها: در اين مطالعه، پرونده‌ي همه‌ي نوزادان بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه‌ بيمارستان ايزدي از فروردين 1389 تا اسفند 1392 از نظر مدت زمان بستري، سن بارداري، وزن تولد، جنس، نوع زايمان و سابقه‌ي پارگي زودرس پرده‌ي آمنيوتيك مورد بررسي قرار گرفت. نتايج كشت خون، كشت و آناليز مايع مغزي- نخاعي، تعداد گلبول‌هاي سفيد و پروتئين فاز حاد نيز از آزمايشات انجام شده، استخراج و از نظر آماري تحليل گرديد. يافته‌ها: در مجموع، 1010 نوزاد مورد بررسي قرار گرفتند. نسبت پسر به دختر، 564 به 446 بود. درصد نوزادان كم وزن، سزارين، سابقه‌ي پارگي پرده‌ي آمنيوتيك، تأخير رشد داخل رحمي، نارسي و طول زمان بستري بر اساس سال‌هاي بستري، اختلاف معني‌داري نداشت. در مجموع، 79 مورد سپسيس و 3 مورد مننژيت در اين 4 سال تشخيص داده شده بود. در سال 1389، ميزان ابتلا به سپسيس 12/3 درصد بود كه و در سال 1392 به 7/8 درصد رسيد. نتيجه‌گيري: اين مطالعه نشان داد كه ميزان ابتلا به سپسيس و مننژيت در بيمارستان ايزدي قم روند نزولي داشته است. به نظر مي‌رسد، اين يافته به علت بهبود رعايت بهداشت، درمان مناسب و كاهش سوش‌هاي عامل مننژيت باشد.