بررسي تعادل ايستگاهي و ارتباط آن با ميزان ترس از افتادن در بيماران دچار سكته‌ي مغزي

مقدمه: جلوگيري از وقوع زمين خوردگي، يك هدف مهم در فرايند توان بخشي بيماران دچار سكته ي مغزي است. اختلال تعادل، يكي از عوامل خطر اصلي در وقوع زمين خوردگي در مرحله ي مزمن سكته ي مغزي مي باشد. با اين حال، در هيچ يك از مطالعات پيشين، ارتباط بين تعادل بر اساس يافته هاي صفحه ي نيرو و ترس از زمين خوردن مورد بررسي قرار نگرفته بود. هدف از انجام مطالعه ي حاضر، بررسي ارتباط بين تعادل و ترس از زمين خوردن با استفاده از صفحه ي نيرو بود. روش ها: در اين مطالعه ي مقطعي، 10 بيمار دچار سكته ي مغزي در مرحله ي مزمن و 10 فرد سالم تطبيق يافته با بيماران از لحاظ متغيرهاي مخدوش كننده، شركت كردند. جهت بررسي تعادل شركت كنندگان، از صفحه ي فشار Kistler و به منظور تعيين ترس از زمين خوردن، از پرسش نامه ي (Falls Efficacy Scale-International (FES-I استفاده شد. به منظور مقايسه ي پارامترهاي تعادل بيماران و افراد سالم، از آزمون آماري Independent t و جهت تعيين ارتباط بين پارامترهاي تعادل و ترس از زمين خوردن، از آزمون همبستگي Pearson استفاده گرديد.يافته ها: تعادل بيماران بر اساس متغيرهاي مركز فشار بدن به ميزان قابل توجهي كمتر از تعادل افراد سالم بود (0.05 P). ارتباط قابل توجهي بين پارامترهاي تعادل و ترس از زمين خوردگي در بيماران دچار سكته ي مغزي وجود نداشت (0.05 P).نتيجه گيري: كاهش تعادل بيماران دچار سكته ي مغزي مزمن، عامل اصلي در وقوع زمين خوردگي و ترس از آن نيست. از اين رو، بررسي و كنترل هم زمان ديگر عوامل ايجاد ترس از افتادن در شناخت بهتر عوامل موثر در وقوع زمين خوردگي و ترس از آن و انتخاب راه كارهاي مناسب توان بخشي، در جلوگيري از آن كمك كننده است.