تأثير آلوئه‌ورا بر نفروتوكسيسيتي كليوي ناشي از جنتامايسين

قدمه: گياه آلوئه‌ورا، يكي از گياهان شناخته شده‌اي است كه ژل آن كاربرد وسيعي در طب سنتي دارد. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي ميزان فعاليت آنتي‌اكسيداني و اندازه‌گيري تركيبات فلاونوئيدي و فنولي عصاره‌ي آلوئه‌ورا و تأثير درماني آن بر اثرات نفروتوكسيك ناشي از مصرف جنتامايسين بود. روش‌ها: اين مطالعه، بر روي 60 سر رت نر نژاد ويستار انجام شد كه به طور تصادفي به 6 گروه 10 تايي تقسيم شدند. موش‌هاي گروه 1 (گروه شاهد) آب مقطر، گروه 2 روزانه 300 ميلي‌گرم/كيلوگرم عصاره‌ي آلوئه‌ورا به مدت 3 روز به صورت خوراكي و سپس، 80 ميلي‌‌گرم/كيلوگرم جنتامايسين به مدت 7 روز به صورت تزريق وريدي، گروه 3 روزانه همان ميزان عصاره‌ي آلوئه‌وراي خوراكي به مدت 10 روز، گروه 4 روزانه همان ميزان جنتامايسين وريدي به مدت 7 روز، گروه 5 روزانه همان ميزان جنتامايسين وريدي به مدت 7 روز و سپس محلول سالين، به مدت 10 روز و گروه 6 روزانه همان ميزان جنتامايسين وريدي به مدت 7 روز و سپس همان ميزان عصاره‌ي آلوئه‌وراي خوراكي به مدت 10 روز دريافت كردند. در پايان، تمامي حيوانات با رعايت اصول اخلاقي كشته شدند. يافته‌ها: ميزان فلاونوئيد و تركيبات فنوليك در عصاره‌ي آلوئه‌ورا به ترتيب برابر با 3/8 ± 43/0 ميلي‌گرم/گرم معادل Rutin و 3/8 ± 80/1 ميلي‌گرم/گرم معادل اسيد گاليك و فعاليت آنتي‌اكسيداني عصاره، 38 درصد بود. شدت نفروتوكسيسيتي در گروه 2، تفاوت معني‌داري در مقايسه با گروه‌ شاهد و گروه 3 نداشت. همچنين، شدت نفروتوكسيسيتي در گروه‌هاي 4، 5 و 6 به طور معني‌داري بيشتر از گروه شاهد و گروه‌هاي 2 و 3 بود. نتيجه‌گيري: آلوئه‌ورا با وجود تركيبات فنولي و آنتي‌اكسيداني، نتوانست سبب پيش‌گيري يا كاهش تخريب توبول‌هاي كليوي در اثر مصرف جنتامايسين شود.