تأثير پروتكل تمريني گيت به عقب بر نيروهاي عكس‌العمل زمين هنگام راه رفتن در افراد مبتلا به استئوآرتريت داخلي زانو

مقدمه: بررسي تأثير پروتكل تمريني گيت به عقب بر نيروهاي عكس‌العمل زمين هنگام راه رفتن در افراد مبتلا به استئوآرتريت بخش داخلي زانو. روش بررسي: اين تحقيق از نوع نيمه‌تجربي و آزمايشگاهي بوده كه با يك طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون در دو گروه كنترل (سالم و بيمار) و يك گروه تجربي مورد بررسي قرار گرفت. آزمودني‌ها 21 نفر مرد سالم و 42 نفر مرد بيمار مبتلا به‌استئوآرتريت داخلي زانو بودند كه بر اساس شاخص كلگرن لورنس و شاخص بصري درد به 2 گروه تجربي و كنترل بيمار تقسيم شدند. گروه تجربي به‌مدت شش هفته پروتكل تمريني گيت به عقب را انجام دادند. حركت راه رفتن به جلو با استفاده از دو صفحه نيروي kistler و توسط نرم‌افزارهاي Vicon Nexus 1.8.5، Polygon 4.1.2 تحليل گرديد. پس از جمع‌آوري داده‌ها از نرم‌افزار SPSS version 20 و آزمون تحليل واريانس يك‌طرفه جهت بررسي اختلاف‌ها استفاده شد (0/05 p) . نتايج: اختلاف معني‌داري قبل از تمرين بين نيروهاي نيروهاي ترمز زننده و جلو برنده، نيروهاي عمودي عكس‌العمل سطح Fz1 (قله اول) و Fz2 (دره) بيماران مبتلا به‌استئوآرتريت با افراد سالم وجود دارد (0/05 P). اثر تمرين بر نيروهاي جلو برنده (021 /0= P قبل 0/068= P بعد) و ترمز زننده (022 /0= P قبل 0/077= P بعد) حاكي افزايش ميانگين گروه تجربي و عدم تفاوت معني‌دار با گروه سالم بعد از تمرين در مقايسه با معني‌داري قبل از تمرين داشت. تمرين تاثيري بر نيروهاي عمودي عكس العمل سطح نداشت. نتيجه‌گيري: كاهش نيروهاي ترمز زننده جلو برنده و نيروي عمودي عكس العمل سطح Fz1 مي‌تواند بازتابي از درد يا عملكرد بد اندام تحتاني باشد. پروتكل گيت به عقب باعث اثربخشي بر نيروي جلوبرنده ترمز زننده عكس‌العمل در گروه تجربي گرديده است.