مديريت بيمارستان‌هاي آموزشي؛ فرصت‌ها و تهديد‌ها

زمينه و هدف: طرح ادغام دانشكده هاي پزشكي در نظام سلامت در سال ۱۳۶۴ به تصويب رسيد و يكي از پيامدهاي آن، ايجاد بيمارستان هاي آموزشي و درماني بود. اين مطالعه با هدف بررسي مشكلات اداره بيمارستان هاي آموزشي انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر، مطالعه اي كيفي از نوع پديدار شناختي بود كه از طريق مصاحبه با 16 نفر از صاحب نظران سلامت در خصوص طرح ادغام آموزش پزشكي و مشكلات اداره بيمارستان هاي آموزشي، در سال 1393 صورت گرفت. ابزار جمع آوري داده ها، مصاحبه بود. براي اطمينان پذيري و تأييدپذيري، از متن نسخه برداري شد و تجزيه و تحليل حاصل از آن به استادان مشاركت كننده در پژوهش ارايه گرديد و پيشنهادهاي اصلاحي و نظرات آن ها اعمال شد. تجزيه و تحليل داده ها بر اساس روش تحليل چارچوبي صورت گرفت. يافته ها: يافته هاي پژوهش از 6 موضوع اصلي و 20 موضوع فرعي در زمينه مشكلات بيمارستان هاي آموزشي تشكيل شد. موضوعات اصلي شامل نقاط ضعف طرح ادغام آموزش و درمان، نقاط قوت طرح ادغام آموزش و درمان، مشكلات اداره بيمارستان هاي آموزشي درماني، نقاط ضعف تفكيك آموزش و درمان، نقاط قوت تفكيك آموزش و درمان و ارتباطات سازماني بود. نتيجه گيري: اداره بيمارستان هاي آموزشي درماني نسبت به بيمارستان هاي درماني بسيار پيچيده و مشكل است. بسياري از مشكلات موجود در بيمارستان هاي آموزشي، ناشي از نبود اختيارات و قدرت كافي مدير و رئيس بيمارستان مي باشد. بنابراين، با واگذاري اختيارات به مديران بيمارستان ها مي توان اين مشكلات را كاهش داد.