چالش‌هاي حقوق حاكم بر استفاده از مين در جنگ‌هاي دريايي در پرتو فناوري‌ها و روش‌هاي جديد

فاقد عنوان لاتين

توسعه و گسترش روزافزون فناوري­ هاي جديد موجب تغييرات عمده­اي در روش­ ها و شيوه­ هاي جنگ دريايي و عملكرد متخاصمين شده است. مين دريايي از ابزار و شيوه‌هاي خاص جنگ دريايي است كه از تحولات حقوق بين‌الملل و پيشرفت فناوري ­هاي جديد­تأثير پذيرفته و طيف وسيعي از حقوق بنيادين و موضوعات اخلاقي را مطرح كرده است كه ضروري است، چالش ­هاي به­ كارگيري آنها از منظر حقوق جنگ مين دريايي مورد توجه قرار گرفته شود. كنوانسيون هشتم لاهه 1907 به­ كارگذاري مين‌هاي تماسي زيردريايي خودكار را قاعده­ مند نموده است، اما به­ نظر مي­رسد در خصوص اعمال كنوانسيون بر به­ كارگيري ساير مين­ هاي دريايي جديد اعم از كنترل شده و نفوذي و به­ كارگيري آنها در قلمروهاي مختلف دريايي در زمان مخاصمه مسلحانه بين ­المللي ابهام و چالش ­هايي وجود دارد. در واقع پس از انعقاد كنوانسيو ن­هاي لاهه تحولات فراواني در عرصه فناوري و حقوق بين ­الملل به ­ويژه حقوق توسل به ­زور، حقوق بين ­الملل بشردوستانه و حقوق بين ­الملل درياها رخ داده است كه قلمرو و نحوه به‌كارگيري مين­ هاي دريايي را با تغييرات قابل ملاحظه­ اي مواجه نموده است. از اين ­رو مقاله مذكور سعي دارد با ارزيابي انواع فناوري­ هاي مين دريايي و بررسي حقوق بين­ الملل حاكم بر جنگ دريايي و مين دريايي در پرتو حقوق توسل به زور و حقوق بشردوستانه، به تبيين چالش ­هاي ناشي از توسعه فناوري بر كنوانسيون هشتم لاهه، اصول حاكم بر جنگ مين دريايي و تأثير حقوق بين ­الملل درياها بر كاربرد مين دريايي بپردازد. روش تحقيقي حاضر روش تحليلي – تدويني است و روش جمع ­آوري اطلاعات روش كتابخانه ­اي- اسنادي است.