پيش‌بيني خودكارآمدي تحصيلي بر اساس ويژگي‌هاي شخصيتي و سبك‌هاي يادگيري در دانش‌آموزان دختر شهر مشهد

اين مطالعه با هدف پيش‌بيني خودكارآمدي تحصيلي بر اساس ويژگي‌هاي شخصيتي و سبك‌هاي يادگيري در دانش‌آموزان دختر انجام شد. روش پژوهش توصيفي- تحليلي از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر مشهد در سال تحصيلي 98-1397 بودند. نمونه پژوهش 400 نفر بود كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي خودكارآمدي تحصيلي (جينكز و مورگان، 1999)، ويژگي‌هاي شخصيتي (كاستا و مك‌كري، 1992) و سبك‌هاي يادگيري (كلب، 1985) پاسخ دادند. داده‌ها با روش‌هاي ضرايب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه با مدل همزمان به كمكبا نرم‌افزار SPSS-21 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه سبك‌هاي يادگيري همگرا، واگرا، جذب‌كننده و انطباق‌يابنده، برون‌گرايي و وظيفه‌شناسي با خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان دختر رابطه مثبت و معنادار و روان‌رنجورخويي با خودكارآمدي تحصيلي آنان رابطه منفي و معنادار داشت. متغيرهاي ويژگي‌هاي شخصيتي و سبك‌هاي يادگيري توانستند 37/8 درصد از تغييرات خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان دختر را پيش‌بيني نمايند (p<0/05 ). بر اساس نتايج، براي افزايش خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان دختر مي‌توان به كمك كارگاه‌هاي آموزشي سبك‌هاي يادگيري، برون‌گرايي و وظيفه‌شناسي آنان را افزايش و روان‌رنجورخويي آنان را كاهش استفاده كرد.

this article has no abstract