مقايسه‌ي ناپايداري DNA ژنومي در آدنوما و آدنوكارسينوما در بيماران مبتلا به سرطان كولوركتال به روش Random Amplified Polymorphic DNA Polymerase Chain Reaction

مقدمه: تجمع تغييرات ژنتيكي دليل اصلي پيشرفت بدخيمي در سرطان روده‌ي بزرگ است و مشخص شده است كه ناپايداري ژنومي گام لازم براي ايجاد جهش‌هاي متعدد و ضروري در بروز بدخيمي مي‌باشد.روش‌ها: از تكنيك Random amplified polymorphic DNA polymerase chain reaction (RAPD-PCR) براي بررسي و مقايسه‌ي ناپايداري ژنومي در سرطان روده‌ي بزرگ و پيشرفت آن استفاده شد كه در آن پروفايل ژنومي بافت آدنوما (پوليپ) و آدنوكارسينوما (سرطان روده‌ي بزرگ) مربوط به 17 بيمار مبتلا به سرطان روده‌ي بزرگ با اپيتليوم طبيعي روده‌ي بزرگ همان بيماران مقايسه گرديد.يافته‌ها: بر اساس تفكيك و مشاهده‌ي محصولات PCR بر روي ژل آگارز 2 درصد، حضور باندي با طول تقريبي 370 جفت باز بين بافت‌هاي طبيعي (مشاهده شده در 11.8 درصد نمونه‌ها)، آدنوما (مشاهده شده در 76.5 درصد نمونه‌ها) و آدنوكارسينوما (مشاهده شده در 88.2 درصد نمونه‌ها) پلي‌مورف بود. حضور باند پيش‌گفته با توموري شدن بافت طبيعي همراهي معني‌داري داشت (0.0004 = P و 24.38 = Odd ratio يا OR براي آدنوما و 0.0001 P و 56.25 = OR براي آدنوكارسينوما). همچنين، آناليز آماري داده‌ها نشان داد كه فركانس حضور اين باند بين آدنوما و آدنوكارسينوما تفاوت معني‌داري ندارد (0.6600 = P).نتيجه‌گيري: بررسي بيشتر قطعه‌ي 370 جفت بازي در سطح توالي، مي‌تواند پيشنهاد مناسبي براي يافتن عملكرد اين تغيير ژنتيك باشد.