بررسي تأثير اسپيرنولاكتون بر كنترل پرفشاري خون ريوي در بيماران مبتلا به بيماري انسدادي مزمن ريوي

مقدمه: مطالعه‌ي حاضر، با هدف تعيين تأثير اسپيرنولاكتون در ميزان كنترل پرفشاري خون ريوي در بيماران مبتلا به بيماري انسدادي مزمن ريوي مراجعه كننده به بيمارستان‌هاي الزهرا (س) و شهيد چمران اصفهان در سال‌هاي 96-1395 به انجام رسيد. روش‌ها: طي يك مطالعه‌ي كارآزمايي باليني، 80 بيمار مبتلا به انسداد مزمن ريوي در دو گروه 40 نفره توزيع شدند. گروه مورد، اسپيرنولاكتون با دز 25 ميلي‌گرم دريافت كردند و گروه شاهد، درمان معمول انجام شد و اسپيرونولاكتون تجويز نشد. تمام بيماران، در بدو شروع و شش ماه بعد از شروع درمان، تحت اكوكارديوگرافي و اسپيرومتري قرار گرفتند و تغييرات پارامترهاي اسپيرومتري و اكوكارديوگرافي در دو گروه مقايسه شد. يافته‌ها: ميانگين فشار خون ريوي در قبل از درمان در دو گروه شاهد و مورد به ترتيب 6.90 ± 38.83 و 8.00 ± 39.65 ميلي‌متر جيوه بود (0.560 = P). اين ميانگين در 6 ماه بعد از درمان در دو گروه مورد و شاهد به ترتيب به 6.12 ± 21.73 و 7.42 ± 24.50 ميلي‌متر جيوه رسيد (0.080 = P). اختلاف ميانگين فشار خون ريوي قبل و بعد از مداخله در گروه شاهد 5.20 ± 25.40 و در گروه مورد 5.20 ± 27.60 ميلي‌متر جيوه بود و اختلاف معني‌داري بين دو گروه مشاهده نشد. همچنين، بهبودي شاخص‌هاي اسپيرومتري و اكوكارديوگرافي در اين دو گروه اختلاف معني‌داري نشان نداد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه، مصرف اسپيرونولاكتون در بيماران مبتلا به بيماري انسدادي مزمن ريه تأثير معني‌داري در كاهش فشار خون ريوي، شاخص‌هاي اسپيرومتري و اكوكارديوگرافي ندارد و لازم است مطالعات بيشتري در اين زمينه انجام گيرد.