بررسي رابطه بين رفتارهاي رانندگي، جستجوي بينايي، اختلال كم‌توجهي_بيش‌فعالي و سن در رانندگان وسايط نقليه سواري

مقدمه: مطالعه حاضر به ‌منظور بررسي رابطه بين جستجوي بينايي، برخي ويژگي‌هاي فردي و تخلفات رانندگان وسايط نقليه سواري انجام شد. روش كار: در اين پژوهش كه به روش همبستگي انجام شد، 548 آزمودني در رده سني 18 تا 90 سال، به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شدند. براي بررسي ميزان تخلفات رانندگي و ويژگي‌هاي فردي از پرسشنامه اطلاعات فردي و براي سنجش جستجوي بينايي از نرم‌افزار CogLab استفاده شد. همچنين اختلال كم ‌توجهي_بيش‌فعالي افراد، از طريق پرسشنامه خودگزارشي اختلال كم ‌توجهي_بيش‌فعالي بزرگسالان مورد بررسي قرار گرفت. تجزيه ‌و تحليل داده‌ها با استفاده از همبستگي پيرسون، همبستگي جزئي و رگرسيون چند متغيره نرم‌افزار SPSS20انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد رابطه معناداري بين سن با تعداد تصادف‌ها و داشتن اختلال كم ‌توجهي_بيش‌فعالي وجود نداشت. بين سن با تخلفات خودگزارشي، رابطه منفي و معنادار، و بين تعداد كل تصادف‌ها با تخلفات خودگزارشي و داشتن اختلال كم ‌توجهي_بيش‌فعالي رابطه مثبت و معناداري مشاهده شد. نتايج مربوط به همبستگي نشان داد كه بين ميزان تخلفات رانندگي با مؤلفه‌هاي جستجوي بينايي، در اكثر متغيرها، رابطه منفي و معناداري وجود دارد. نتايج رگرسيون خطي نيز نشان داد كه سن به ‌صورت منفي و تعداد تصادفات، اختلال كم ‌توجهي_بيش‌فعالي، عدم وجود تركيب (عوامل حواس‌پرتي=4) و عدم خصيصه (عوامل حواس‌پرتي=64) به ‌طور مثبت توانستند حدود 28 درصد واريانس تخلفات رانندگي را پيش‌بيني كنند. نتيجه‌گيري: با افزايش سن ميزان تخلفات گزارش‌شده كاهش مي‌يابد. رابطه مثبت بين داشتن اختلال كم‌ توجهي_بيش‌فعالي با تعداد كل تصادف‌ها و تخلفات خودگزارشي، نشان‌دهنده توانايي ناكافي در توجه و تمركز، كنترل كم به شرايط و رفتارهاي تكانشي است كه مي‌تواند منجر به اين رابطه شوند. همچنين با كاهش سن و قابليت‌هاي بالاي جستجوي بينايي افراد ميزان تخلفات آنها افزايش مي‌يابد.