رابطه خودكارآمدي حافظه و اميد به زندگي با كيفيت زندگي سالمندان استان اصفهان

زمينه و هدف: اگرچه همراه با رشد جمعيت و افزايش اميد به زنشدگي در كشور سير سالمندي روندي صعودي داشته، اما ضرورت توجه به كيفيت زندگي و مشكلات مربوط به حافظه در اين قشر هنوز مورد توجه قرار نگرفته است. عوامل متعددي در كيفيت زندگي سالمندان نقش دارند. هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي ارتباط خودكارآمدي حافظه و اميد به زندگي با كيفيت زندگي سالمندان استان اصفهان است. روش بررسي: دراين مطالعه توصيفي- مقطعي 120 نفر از سالمندان 60 تا 70 ساله شهر اصفهان در سال 1392 با مراجعه به پارك ها و مساجد و با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. آزمودني ها به وسيله پرسشنامه هاي كيفيت زندگي سالمندان ليپاد، پرسشنامه خودكارآمدي حافظه (MSEQ) و مقياس اميد اشنايدر مورد سنجش قرار گرفتند. براي تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون همزمان استفاده شد. يافته ها: نتايج حاصل از تحليل داده‌ در مورد ارتباط بين متغيرهاي كيفيت زندگي، خودكارآمدي حافظه (29/0 =r) و اميد به زندگي (40/0=r) نشان داد كه بين اين متغيرها در سالمندان ارتباط مثبت معني داري وجود دارد (01/0>p). همچنين تحليل رگرسيون بيانگر اين بود كه خودكارآمدي حافظه و اميد به زندگي ، قادر بودند % 13/0 واريانس كيفيت زندگي را تبيين كنند. نتيجه گيري : اگر سالمندان بتوانند از توانايي هاي جايگزين حافظه استفاده كنند و به خود كارآمدي حافظه برسند اميد به زندگي و كيفيت زندگي در آن ها افزايش خواهد يافت.