پيشنهاد ارائه ضوابط در طراحي نورگيرهاي واحدهاي مسكوني شهر همدان

ورگيرها يا چاه­هاي نور، بخشي جدايي­ناپذير از طراحي ساختمان­هايي با بر كم و عمق زياد، به‌حساب مي­آيند. طراحي اين نورگيرها در مناطق مختلف بر اساس ضوابط خاصي انجام مي­گيرد. در ضوابط موجود در همدان صرفا به ابعاد اين نورگيرها و نسبت مساحت نورگير به ارتفاع بنا جهت طراحي نورگير اكتفا گرديده است. هدف اين پژوهش بررسي صحت عملكرد نورگيرهاي طراحي‌شده بر اساس ضوابط موجود در شهر همدان و برآورد ابعاد بهينه نورگير، جهت دستيابي به روشنايي موردنياز فضا و در نتيجه كاهش مصرف انرژي الكتريكي جهت روشنايي است. براي دستيابي به اين هدف ابتدا مطالعاتي در زمينه نور روز، انرژي خورشيدي، مشخصات اقليمي منطقه و استانداردهاي موجود در زمينه روشنايي انجام شد. سپس سه ساختمان به عنوان نمونه موردي انتخاب‌شده و در چهار فصل سال، روشنايي دريافتي در فضاهاي مشرف به نورگير، بوسيله لوكس­متر، برداشت شد و بر اساس مطالعات صورت گرفته، ميزان روشنايي به‌دست‌آمده تحليل شد. در مرحله بعدي با استفاده از نرم­افزارهاي شبيه­ساز، ابعاد نورگير، مدل­سازي شده جهت دستيابي فضا به روشنايي استاندارد، تغيير داده شد و در مرحله آخر با تغيير پارامتر ارتفاع، ابعاد بهينه نورگير براي ساختمان­هاي يك تا نه طبقه توسط نرم­افزار تعيين گرديد. نتايج اين تحقيق نشان داد كه ضوابط موجود در همدان، كارآمد نبوده و دريافت نور اين سامانه، به‌طور كافي انجام نمي­گيرد و ابعاد جديدي در اين تحقيق معرفي گرديد.