مقايسه تطبيقي مَثَل‌هاي دَري و فارسي

مَثَل‌هاي ايراني، بخش مهمي از هويت و فرهنگ ايران را دربر مي‌گيرد. گاه اين گنجينه‌ي ارزشمند در گذر ايام، و از مرحله‌اي به مرحله‌ي ديگر، دستخوش تغييراتي در ساختار واژه‌ها و يا مفاهيم شده است. زبان دَري (زبان زرتشتيان بومي ايران) كه به جهت قدمت و بُن‌مايه‌هاي كهن كلامي محفوظ مانده‌ مي‌تواند كمك ارزنده‌اي در جهت بازيابي و يا قياس با نمونه‌هاي مشابه، نيمه مشابه، متفاوت و گاه متضاد فارسي نمايد. زبان پُرمايه‌ي فارسي با زبان دري بهدينان نقاط تلاقي بسياري داشته و دارد. از اين روي حفظ مثلهاي باقي‌مانده‌ي زبان دَري بهدينان ايران، به پايداري اين زبان در معرض خطر كمك شاياني خواهد كرد. مسئله‌ي حايز اهميت ديگر كشف وجوه شبه و افتراق مَثَلهاي دري با فارسي است. روش گردآوري مطالب به صورت ميداني و كتابخانه‌ايست كه بخش ميداني آن، طي بيست سال مصاحبه مداوم و پي‌درپي صورت گرفته است. اين مثلها تا كنون مورد استعمال زرتشتيان ايران مي‌باشد.