تعريف جديد از تبليغات ديني اسلامي

«تبليغات اسلامي: بهره‌گيري كم و بيش عمدي، نظام‌مند و طراحي شده از نمادها به تأسي از رفتارهاي منبع ارتباطي كه توسط فنون ارتباطي مناسب با هدف ايجاد، تحكيم و تغيير عقايد، ارزش‌ها و در نهايت رفتار ديني افراد انجام مي‌شود.» به تأسي از رفتارهاي منبع ارتباطي» مهم‌ترين ركن و تفاوت تبليغات اسلامي با ديگر تبليغات در «همسويي و يكساني عمل مبلغ با محتواي تبليغ شده» است. به عبارت ديگر شايد در تبليغات‌هاي ديگر (تجاري و سياسي) مبلغين با محتواي تبليغات ارتباطي نداشته باشند و هيچ خللي نيز در تبليغات آنها ايجاد ننمايد اما در تبليغات اسلامي مخاطبان با توجه به اعمال و رفتار مبلغين در صدد دروني‌سازي پيام‌هاي تبليغي بر‌مي‌آيند. اين مقوله در ادبيات ارتباطي تحت عنوان «اعتبار» آورده مي‌شود. استفاده از «فنون ارتباطي» به‌جاي «تلقين و تكنيك‌هاي رواني»؛ وجه مميز ديگر تبليغات اسلامي است. علت استفاده از فنون ارتباطي، حوزه و گستره وسيع‌تر آن به نسبت «فنون تبليغات» است. در خيلي از مواقع مبلغ اسلامي نياز به تبليغ ندارد بلكه با اطلاع‌رساني و آموزش نيز مي‌تواند دانش، عقيده و رفتار ديني مورد نظر را در مخاطبان خود ايجاد نمايد و هيچ نيازي به «تلقين پيام‌هاي ديني» خود نيز ندارد. مضاف بر اين‌كه آيات و احاديث نيز تلقين را توصيه نمي‌كنند.