تعينات ساختاري در روابط ايران و عربستان؛ از دكترين دوستوني تا پس از بهار عربي

مقاله پيش رو با بررســي تطبيقي و تحليل تاريخي، به دلايل تداوم تقابل ايران و عربستان طي نيم قرن اخير مي‌پردازد و مدعي است الزامات ساختاري قدرت در سطح نظام بين الملل و وضعيت موازنه قدرت در سطح منطقه‌اي، مهمترين مؤلفه‌هاي تعين‌زا در تداوم تنش و تقابل ميان ايران و عربستان اســت. مقاله پس از تبيين نظري دو شكل ايجابي و سلبي، به تحليل تاريخي مي‌پردازد و روابط ايران و عربســتان را در مقاطع خروج انگلســتان از خليج فارس و دكترين دوستوني نيكسون، انقلاب اسلامي، جنگ ايران و عراق، حمله صدام به كويت در1991 ميلادي، حمله امريكا به عراق در  2003ميلادي، جنگ  33روزه اسرائيل عليه حزب الله لبنان و در نهايت، روابط ايران و عربستان پس از بهار عربي در  2010ميلادي، تحليل و تبيين نظري مي‌كند. در پايان نيز راهكارهايي براي مديريت تقابل دو كشــور ارائه مي‌دهد. روش پژوهش، توضيحي ـ تبييني ـ تجويزي است.