بررسي جامعه‌شناسانه‌ي نمايشنامه‌ي آهسته‌ با گل سرخ اثر اكبررادي با تكيه بر آراي لوسين گلدمن

از نظر لوسين گلدمن قصه نه بازتاب ساده‌ي اجتماعي، بلكه شكل هنري همان مسائل اجتماعي است. اثر هنري در پيوند با مسائل اجتماعي و سياسي از فرديت هنرمند فراتر مي رود و او را در ساختار كليِ جامعه اي قرار مي دهد كه در آن زيست و معنايش را از آن اخذ مي كند. روش گلدمن كه ساختگرايي تكويني نام دارد به بررسي منش تاريخي- اجتماعي دلالت‌هاي اثر هنري مي پردازد تا سويه هاي اجتماعي و سياسي اثر هنري براي خواننده آشكار مي گردد. رويكرد اصلي پژوهش بر مبناي نقد ساختگرايي تكويني نمايشنامه ي آهسته با گل سرخ است و فرضيه ي مقاله اين است كه از طريق ساختارگرايي تكويني مي توان به ابعاد اجتماعي و سياسي اثر هنري پي برد و درام را با حوزه هاي ديگر دانش اجتماعي و سياسي پيوند زد. از همين رو آنچه كه در اين مقاله به عنوان مسئله و به تبع آن پرسش تحقيق، مطرح مي شود اين است كه اگر اثر هنري را در متن اجتماعي و سياسي اي كه در آن پديد آمده مورد خوانش قرار دهيم، آيا ابعاد اجتماعي و سياسي آن و همچنين كاركرد نمادين شخصيت ها مي تواند براي خواننده آشكار شود؟ بررسي ابعاد اجتماعي و سياسي اثر هنري مي تواند خواننده و نيز هنرمنداني كه در تلاش براي اجرايي كردن نمايشنامه هستند را به سوي لايه هاي غيردراماتيك اثر هنري هدايت سازد و همچنين مي تواند براي بازنويسي و روزآمد كردن اثر هنري راهگشا باشد و در حيطه‌ي اجرا نيز كمك كننده باشد تا لايه‌هاي پنهان اجتماعي و سياسي اثر و بعد ديگري از درام سياسي ايران آشكار گردد. اين مقاله مي خواهد راهكاري براي فهم وجوه اجتماعي و سياسي درام ايران را ارائه دهد و از همين رو توجه به نظريه ي ساختارگرايي تكويني گلدمن را براي گشايش اين راه، راهگشا مي داند.