مقايسة ساخت واژه‌هاي مشتق پربسامد در زبان فارسي ازمنظر صرف واژه‌بنياد و صرف تكواژ‌بنياد

دو نگرش مطرح به ساختواژه همواره مورد توجه پژوهشگران حوزه صرف زبان بوده است؛ رويكرد تكواژبنياد كه مورد نظر پژوهشگراني چون سلكرك (1982) و ليبر (1992) بوده و رويكرد واژه‌بنياد كه مورد نظر پژوهشگراني همچون آرونف (1976) و باكنر (1993) بوده است. از ديدگاه آرونف يك واژة جديد با اعمال قاعده‌ به يك واژة موجود منفرد ساخته مي‌شود و درنتيجه، واژة جديد و واژه‌اي كه قبلاً وجود داشته است از اعضاي طبقۀ واژگاني اصلي است. اما در رويكردِ تكواژبنياد، تكواژها نقشي اساسي در شكل‌گيريِ واژه‌ها دارند. ساخت واژه در رويكرد تكواژبنياد روي محور هم‌نشيني و در رويكرد واژه‌بنياد روي محور جانشيني صورت مي‌گيرد. هدف اصليِ پژوهشِ حاضر، بررسي ساختار واژه‌هاي پربسامدِ مشتق در زبان فارسي براساس نظرية واژه‌بنيادِ آرونف (1976) و تكواژبنيادِ ليبر (1992) بوده است. بدين منظور، 1000 واژۀ نخست از واژه‌هاي پربسامدِ مشتقِ زبانِ فارسي از پايگاه داده‌هاي زبان فارسي استخراج ‌شد و سپس ساختِ هر واژه، براساس هر دو رويكرد مورد بررسي و مقايسه قرار گرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان داد 0/78درصد از واژه‌ها تنها با رويكرد واژه‌بنياد، 0/67 درصد تنها با رويكرد تكواژبنياد و 98/55 درصد از واژه‌هاي مشتق زبان فارسي با هر دو رويكرد سازگار است.

this article has no abstract