بازتعريف انسان در مجسمه‌هاي جيسون تيلور با رويكرد پسامدرنيته ژان بودريار

در زمان معاصر انسان در مركز توجه همه امور قرار دارد و از جمله موضوعاتي است كه به‌طور عمده مورد مطالعه و بازانديشي قرار گرفته است. عرصۀ هنر معاصر نيز در دهه‌هاي اخير شاهد تحول و تقويت كنش‌هاي اجرايي و خلق آثار با محوريت انساني بوده است. در زمان معاصر تغييرات بنياديني در معناي انسان در دورۀ معاصر بروز كرده است و روش‌هاي جديد هنري باورهاي انساني را به چالش مي‌كشد. از منظر ژان بودريار با سيطرۀ نشانه‌ها امر واقع به‌طور جدي محو شده است و مرجع حقيقت وجود خارجي ندارد. هدف از پژوهش حاضر مطالعۀ بازتعريف معناي انسان در آثار جيسون تيلور مجسمه‌ساز بريتانيايي با رويكرد انسان‌شناختي بودريار در دورۀ پسامدرنيته است. در آثار او انسان به صورت شي‌واره‌اي تكثرگرا، قالب‌گيري شده از واقعيت و پنهان در زير آب خلق شده است كه با نظريات بودريار قابل تطبيق است. مفروض پژوهش حاضر تحول معناي انسان و جايگاه آن در پيوند با تغيير صورت بندي اجتماعي انسان در دورۀ معاصر با تأكيد بر نظريات بودريار است. محتواي پژوهش حاضر كيفي بوده و بر اساس روش‌‌شناسي توصيفي – تحليلي و شيوه گردآوري كتابخانه‌اي صورت گرفته است. نتايج يافته‌ها حاكي از آن است كه حضور انسان در آثار تيلور با نشانه‌هاي واقعي بازتوليد شده و در جهاني كه وجود ندارد، قرار داده شده است. در آثار او انسان با نشانه‌هايي مانند روزمرگي، شي‌وارگي با بدن، كثرت‌گرايي است به صورت مجسمه‌هايي در زير آب در دنيايي وارونه تكثير شده است. بودريار هنر را موضوعي پنهاني مي‌بيند كه مجسمه‌هاي تيلور انسان‌هايي هستند كه در اعماق آب‌ها پنهان شده‌اند. او انسان را در تكثير تهي مي‌داند كه اين تهي بودن در صورت و زندگي منجمد شده انسان‌هاي تيلور به خوبي ديده مي‌شود.