توسعه شهرنشيني و امنيت

زندگي به شيوه سكونت شهري يكي از مهم ترين تحولات تاريخ بشري است و پديده شهر يكي از نشانه هاي مدنيت محسوب مي شود. در جهان بيني اسلامي نيز جايگاه والايي دارد و به موازات آن پديده امنيت نيز از مهم ترين نيازهاي اوليه جوامع بشري براي ادامه حيات است. توسعه شهرنشيني در سده هاي اخير در جهان به گونه اي قابل تأمل و اعجاب انگيز است. در كشور ما نيز اطلاعات موجود حاكي از رشد فزاينده و شتاب آلود شهرنشيني در طول يكصد سال اخير دارد. به هم خوردن نظام شبكه شهري، وضعيت كيفي زندگي شهروندان، توسعه لجام گسيخته حاشيه نشيني، تكوبن شهرك هاي اقماري خودرو و بي برنامه در اطراف شهرهاي بزرگ و ... از مهم ترين پيامدهاي بروز اين روند است. از سوي ديگر تأمين امنيت اجتماعي در شهرها به عنوان يكي از اركان اساسي امنيت داخلي و به نوعي عامل توسعه پايدار و آرامش رواني جامعه محسوب مي گردد. لزوم توجه به روند تحولات شهرنشيني در ايران از سوي دست اندكاران امور امنيتي و انتظامي به منظور نقش آفريني مؤثر آنان در مجموعه عوامل مديريت شهري در بخش تأمين نظم و امنيت اجتماعي و همچنين آمادگي لازم براي اتخاذ رويكردهاي مناسب با وضعيت موجود نكته مورد توجه در اين مقاله است.