مفهوم دموكراسي و آزادي در حكومت اسلامي از ديدگاه مصباح يزدي و عبدالكريم سروش

تلاش براي تلفيق «دين» و «دموكراسي» از مصداق هاي كشمكش سنت و مدرنيته است. اين جدال بر سرمباحث دموكراسي و حكومت ديني با زايش نظريه « مشروطه مشروعه» در مقابل نظريه « مشروطه مطلقه» مشروطه خواهان آغاز شد، چنانكه متفكران همواره بر سر مسائلي مانند «اصالت راي مردم»، «تلازم ميان حق و تكليف» و « مشروعيت و مقبوليت» اختلاف نظر داشته اند. در اين ميان مصباح يزدي با نگاهي برآمده از نصوص ديني و سروش با نگاهي برآمده از «هرمنوتيك» آراي خود را در اين خصوص سامان داده اند. مصباح يزدي ، دموكراسي را دستاورد شوم ماجراي «سقيفه» مي داند و نظريه ولايت مطلقه فقيه را محور حكومت اسلامي معرفي مي كند، درحالي كه عبدالكريم سروش قائل به وجود «دموكراسي مسلمانان» است و در اصل «آزادي» و «مساوات» را شاهرگ تئوري دموكراسي خود مي‌داند. از اين رو پژوهش حاضر نسبت ميان «دين و دموكراسي» با روش تحليلي - توصيفي از ديدگاه سروش مصباح يزدي در حكومت اسلامي را بيان مي كند.