بررسي رابطه بين ساختار سازماني بوروكراتيك و تغيير سازماني با نقش واسطه‌اي فرسودگي شغلي كاركنان پليس خراسان شمالي

سازمان ها براي رسيدن هرچه سريعتر و بهتر به اهداف خود نيازمند اعمال مديريت بهينه و حفظ منابع سازمان هستند. در اكثر سازمان ها و بخصوص نيروي انتظامي، نيروي انساني هميشه به عنوان مهمترين دارايي و سرمايه سازمان مطرح است و ناجا به عنوان يك سازمان يادگيرنده، سازوكارهايي را براي حفاظت از كاركنان بوجود آورده‌ ‌‌‌است. هدف كلي پژوهش حاضر «بررسي رابطه بين ساختار سازماني بوروكراتيك و تغيير سازماني با نقش واسطه‌اي فرسودگي شغلي كاركنان نيروي انتظامي خراسان شمالي» است. روش پژوهش حاضر توصيفي- پيمايشي از نوع همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري اين پژوهش، شامل كاركنان نيروي انتظامي خراسان شمالي است كه تعداد 151 نفر بر اساس جدول مورگان و به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب و پرسشنامه‌هاي تحقيق در بين آن‌ها توزيع گرديد. براي گردآوري داده‌ها جهت سنجش ساختار سازماني، از پرسشنامه استاندارد بوروكراتيك ليو و همكاران (2002)، براي سنجش تغيير سازماني از پرسشنامه نگرش به تغيير سازماني دونهام و همكارانش (1989) و براي سنجش فرسودگي شغلي از پرسشنامه فرسودگي شغلي ماسلاچ (1985) استفاده شد. بعد از تأييد روايي پرسشنامه‌ها و بومي سازي آن ها، براي سنجش اعتبار پرسشنامه ها از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل آماري از نرم‌افزار SPSS استفاده گرديد. نتايج حاكي از آن بود كه: بين ساختار سازماني بوروكراتيك و تغيير سازماني با نقش واسطه‌اي فرسودگي شغلي كاركنان نيروي انتظامي استان خراسان شمالي رابطه معناداري وجود دارد.