جلوه هايي ‌از‌ سوررئاليسم ‌در ‌مثنوي ‌معنوي ‌مولانا‌

كاوشگري در متون كلاسيك فارسي با نگاهي بديع مي تواند دست آورد هاي فراواني براي نقد ادبي داشته باشيد و زمينۀ درك راستين در هر حوزه را بهار مغان آورد. سورئاليسم، يكي از مكتب هاي تاثير گذار عرب است كه سعي داشت از حاكميت عقل و منطق بكاهد و به جاي آن با روش هاي خود از قبيل: نگارش خودكار، خواب، رويا و... به هدف خود كه رسيدن به نقطۀ علياست دست يابد. در اين مقالۀ با تكيه بر سه دفتر اول مثنوي طرحي ارائه شده است كه در آن ويژگي هاي سورئاليستي اين اثر شگرف در دو محور داستان ها و بيت ها قابل ملاحظه است. در اين جستار بيش از پيش قدرت شاعري مولانا و ارتباط مكتب ادبي كه در قرن بيستم شكل گرفت با شعر اين شاعر توانمند نشان داده مي شود. اين دو تجربه هر چند نقاط مشترك بسياري دارند ولي آبشخور و رويكرد هر يك نيز با هم متفاوت است.